Chứng khoán

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Immo videri fortasse. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Duo Reges: constructio interrete. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Praeteritis, inquit, gaudeo. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum; Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Erat enim Polemonis. Ita multa dicunt, quae vix intellegam. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus agelastoj ut ait idem, vocaretur.

Utilitatis causa amicitia est quaesita. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Quae est quaerendi ac disserendi, quae logikh dicitur, iste vester plane, ut mihi quidem videtur, inermis ac nudus est. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam.

  1. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum.
  2. Dat enim intervalla et relaxat.
  3. Dicimus aliquem hilare vivere;
  4. Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta?
  5. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.
  6. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti.
Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans
gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest.

Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur?
  • Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis.
  • Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat.
  • Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate.

Tum ego: Non mehercule, inquam, soleo temere contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior;

Aut etiam, ut vestitum, sic sententiam habeas aliam domesticam, aliam forensem, ut in fronte ostentatio sit, intus veritas occultetur? Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Conferam avum tuum Drusum cum C. Res enim concurrent contrariae. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit;

Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet? Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. An tu me de L. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tum mihi Piso: Quid ergo? Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Recte, inquit, intellegis. Fieri, inquam, Triari, nullo pacto potest, ut non dicas, quid non probes eius, a quo dissentias. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Bestiarum vero nullum iudicium puto. Paria sunt igitur. Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Paria sunt igitur. Ratio ista, quam defendis, praecepta, quae didicisti, quae probas, funditus evertunt amicitiam, quamvis eam Epicurus, ut facit, in caelum efferat laudibus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Si longus, levis dictata sunt. Istic sum, inquit. Quorum altera prosunt, nocent altera. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Duo Reges: constructio interrete. Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat?

Quid me istud rogas? De quibus cupio scire quid sentias. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Sint ista Graecorum; Non est igitur voluptas bonum. At hoc in eo M. Non enim hilaritate nec lascivia nec risu aut ioco, comite levitatis, saepe etiam tristes firmitate et constantia sunt beati. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Sin ea non neglegemus neque tamen ad finem summi boni referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus. Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Sic, quod est extremum omnium appetendorum atque ductum a prima commendatione naturae, multis gradibus adscendit, ut ad summum perveniret, quod cumulatur ex integritate corporis et ex mentis ratione perfecta.

  • Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat.
  • Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem.
  • Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.
  • Cur id non ita fit?
Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere
censeo.

Reicietur etiam Carneades, nec ulla de summo bono ratio aut
voluptatis non dolendive particeps aut honestatis expers
probabitur.
  1. Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus;
  2. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est?
  3. Quod equidem non reprehendo;
  4. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi.

Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Deprehensus omnem poenam contemnet. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem.

Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Ut id aliis narrare gestiant? Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Qui convenit? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam.

Dat enim intervalla et relaxat. Velut ego nunc moveor. Antiquorum autem sententiam Antiochus noster mihi videtur persequi diligentissime, quam eandem Aristoteli fuisse et Polemonis docet. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Minime vero, inquit ille, consentit. Falli igitur possumus. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut probari. Bonum integritas corporis: misera debilitas.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At enim sequor utilitatem. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Duo Reges: constructio interrete. Nos vero, inquit ille; Aderamus nos quidem adolescentes, sed multi amplissimi viri, quorum nemo censuit plus Fadiae dandum, quam posset ad eam lege Voconia pervenire. At multis malis affectus. Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem.

Proclivi currit oratio. Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat, constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria forte defecerit.

  • Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit?
  • Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur.
  • Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse;
  • Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.
  • Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit;
  • Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis;
  1. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.
  2. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis;

Tria genera bonorum; Id mihi magnum videtur. Cur iustitia laudatur?

Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.

Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis. Si longus, levis. Cumque ipsa virtus efficiat ita beatam vitam, ut beatior esse non possit, tamen quaedam deesse sapientibus tum, cum sint beatissimi; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur?

Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet,
disseramus.

Hunc vos beatum; Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Et quae per vim oblatum stuprum volontaria morte lueret inventa est et qui interficeret filiam, ne stupraretur. At certe gravius. In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Quia, cum a Zenone, inquam, hoc magnifice tamquam ex oraculo editur: Virtus ad beate vivendum se ipsa contenta est, et Quare? Etiam inchoatum, ut, si iuste depositum reddere in recte factis sit, in officiis ponatur depositum reddere; Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.